In onze samenleving wordt een beroep gedaan op eigen verantwoordelijkheid en zelfregie. We leven in vrijheid maar ook met bestaansonzekerheid. In dit klimaat is het niet vanzelfsprekend dat je altijd precies weet hoe je verder wilt. Levenskunst helpt daarbij.

Het goed inrichten van vrije tijd, loopbaan, gezinsrol, vriendenrelaties of studie vergt een grote inspanning. Dat is zeker zo als het stormt door vragen over verlies, gezondheid, eenzaamheid, eindigheid, macht en vriendschap, liefde en trouw, of door discussies op het werk over competenties, strategie, voldoening en werk-privé-balans. Elk leven zit vol met toevalligheden. Hoe ga je daar mee om? Zoeken naar een zinvol leven kan ontstaan uit een verlangen naar groei, rust en stabiliteit.

‘Levenskunst’ daagt ons uit om iets van het leven te maken. Ze helpt ons positieve en negatieve ervaringen goed te verwerken en zinvol te leven vanuit de vraag: ‘Wie ben ik in relatie tot de wereld om mij heen?’. We zijn gebaat bij een authentieke levenshouding en natuurlijk leiderschap.

‘Levenskunst’ als een filosofie van het leven komt uit de tijd van Socrates, 4 eeuwen voor Christus. Deze filosoof stelde vragen over ‘het goede leven’ om essentiële inzichten te verwerven. In onze huidige tijd krijgt levenskunst steeds meer voeten aan de grond, ook in de psychologie. Het biedt tegenwicht aan de illusie van maakbaarheid, van het ‘gelukkig-moeten-zijn’, geeft handvatten in aanvaarden van inperfectie (zie artikel).

Levenswijsheid zit in elk van ons verstopt en kan (her)ontdekt worden. Dat is de troost van levenskunst, die vandaag wordt gezien als een praktische filosofie. Om mee te leven.